Image
Image
Image

Κοριτσίστικα γέλια… μια φορά κι έναν καιρό

 

Δυο κορίτσια κάνουν κούνια στο πάρκο και γελάνε δυνατά. Δε μου φτιάχνει τίποτα περισσότερο τη διάθεση από τα γέλια των παιδιών:  μικρές, δροσερές σταγόνες ευτυχίας· ανεμελιάς· ελευθερίας. Πάντα αναρωτιόμουν πότε αρχίζουν οι ανησυχίες. Πότε βαραίνουν οι ώμοι; Πότε παύει αυτή η αγνή, πλήρης, αβίαστη ομορφιά της ξεγνοιασιάς; Δεν είμαι ιδιαίτερα νοσταλγική, παρόλο που είχα ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Μάλλον ακόμα με ζεσταίνει κι ας μην την ανασύρω συχνά στη μνήμη μου. Συνήθως σκέφτομαι το μέλλον – μάλλον, είναι αυτός ο χρόνος που σε πιέζει προς τα εμπρός, όπως λέει κι η Χόφμαν. Ο «πανικόβλητος καιρός».

Τις σκέφτηκα εργαζόμενες, συζύγους, μητέρες. Κρατώντας τη ζωή απ’ τα μαλλιά,  θέλοντας και μη. Ο αντίλογος έχει συνήθως μια λέξη–κλειδί: «επιλογή». Κι ο αντίλογος του αντιλόγου κάπως έτσι θα πηγαίνει: «ελεύθερη επιλογή; Χωρίς ίχνος κοινωνικής επιβολής;» Το θέμα είναι ιδιαίτερα περίπλοκο και δεν εξαντλείται μέσα σε λίγες σειρές, μάλλον θα το αδικήσουμε και θα αδικηθούμε.

Ένα πράγμα μόνο εύχομαι σ’ αυτά τα κορίτσια που με έκαναν κι εμένα να χαμογελάσω, αλλά και σε όλα τα κορίτσια που σε λίγο οι μικροί τους ώμοι θα αρχίσουν να βαραίνουν. Όχι να παραμείνουν εντελώς αθώα («μπορεί ο γάτος να μη ’ρθει, μα θα ’ρθουν άλλα ζώα» και πρέπει να είναι ικανές να τα αναγνωρίσουν), αλλά να μεγαλώσουν με γέλια, ομορφιά και δύναμη. Άξιες θαυμασμού και σεβασμού. Και να μη δεχτούν ποτέ να γίνουν σκιές· να μπορούν να πετάνε παρά τις συννεφιές και ίσως λίγες μπόρες. Ελεύθερα πουλάκια, ψηλά κι ακόμη ψηλότερα:

Just like moons and like suns,

With the certainty of tides,

Just like hopes springing high,

Still I'll rise.

(Maya Angelou, “Still I rise”)

Και να ζήσουν αυτές καλά… Κι εμείς καλύτερα! (Πολύ εγωιστικό, το ξέρω… “But that is another story and shall be told another time.”)

©2020 Wonder Woman. All Rights Reserved. Designed By Magy Michail

Search