Image

Η μέρα που τα καταφέρνεις

Θα το κάνω λίγο δραματικό εδώ και θα αναφέρω πως

Η πρώτη σκέψη μου ήταν πως η κόρη μου κάθε μέρα που μιλούσαμε στο τηλέφωνο, μου έλεγε ότι πλησιάζουν οι μέρες να γυρίσει και ότι της λείπω πολύ, και ποιος θα έλεγε στο παιδί ότι η μάνα του πνίγηκε στη μέση του δρόμου από ένα κύμα που της έριξε ένα διερχόμενο όχημα?? 

Η δεύτερη σκέψη μου ήταν να σταματήσω στην άκρη, να βάλω τα κλάματα και να τηλεφωνήσω στον αδερφό μου να έρθει να με σώσει. 

Η τρίτη, όμως, σκέψη μου ήταν πως δεν έπεσα εγώ με αλεξίπτωτο κάποτε για να έρθει μια καταιγίδα τώρα να με κάνει ρεζίλι. Σημειωτέον, η καταιγιδούλα που της έκανα εγώ μαγκιές ήταν η ίδια που εκείνη τη μέρα έπνιξε όλη την Εύβοια. 

Τέλος πάντων, αποφάσισα να το παλέψω με ψυχραιμία. Προχωρούσα μέσα στη δυνατή βροχή και κάθε τρεις και λίγο σταματούσα δεξιά γιατί το μηχανάκι δεν άντεχε, "άναβε" απ' την υπερπροσπάθεια -ήταν σαν να οδηγούσα μέσα σε ποτάμι κυριολεκτικά- κι έπρεπε να το σβήνω και να το ανάβω πάλι μετά από λίγο. Φυσικά, ελάχιστα αυτοκίνητα πρόσεχαν εμένα και κάποια άλλα μηχανάκια σταματημένα μαζί μου. Οι περισσότεροι οδηγοί αυτοκινήτων περνούσαν με ταχύτητα από δίπλα μας και μας σκέπαζαν με νερό. 

Δεν μπορούσα να καταλήξω, αν ήταν καλύτερα να έχω το κράνος κλειστό και να το σκουπίζω συνεχώς με το χέρι για να βλέπω (σ αυτό το σημείο, αιτούμαι να κατασκευασθούν υαλοκαθαριστήρες κράνους. Ευχαριστώ.) ή να έχω το κράνος ανοιχτό και να νιώθω σα να τρώω χαστούκια. Σαν κάτι να της έχω κάνει της βροχής και δεν το θυμάμαι εγώ αλλά το θυμάται εκείνη. 

Μετά από πολλή ώρα και όταν πια δεν υπήρχε χιλιοστό του κορμιού μου στεγνό, κατάφερα να φτάσω στο λιμάνι. 

Στην πλάτη είχα ένα σακίδιο. Μέσα ήταν το κινητό μου με δέκα κλήσεις απ’ τον ανήσυχο Σταύρο και τους γονείς του. Στους δικούς μου δεν είχα πει την εξαιρετική ιδέα μου να ταξιδέψω έτσι, ακριβώς για να μην ανησυχούν. 

Μέσα στο σακίδιο ήταν ,επίσης, το εισιτήριό μου για το πλοίο και μια αλλαξιά ρούχα. Ακόμα κι όταν περιμέναμε να δέσει το πλοίο, έβρεχε. Έβαλαν μέσα πρώτα εμάς με τα μηχανάκια. 

Ανέβηκα πάνω, πήγα στην τουαλέτα και άλλαξα ρούχα.

Ξέρεις πως ένιωθα?

Σαν να είχα ανέβει στην κορυφή ενός ψηλού βουνού.

Σαν να είχα καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό.

Και ξέρεις κάτι?

Είχα καταφέρει κάτι σημαντικό. 

Κράτησα την ψυχραιμία μου. Πήρα σωστές αποφάσεις. Έφτασα σώα.

Και είμαι εδώ τώρα για να σου πω πως αν το μπόρεσα εγώ, το μπορείς κι εσύ. Όχι απαραίτητα το ίδιο, για την καθεμία και τον κάθε έναν, η "μάχη" που θα δώσει είναι διαφορετική. Το μυστικό είναι ,να κάνεις ένα βήμα πίσω και να πάρεις μια βαθιά ανάσα. Ακόμα κι αν απλά αποφασίσεις να βάλεις τα κλάματα και να πάρεις τον αδερφό σου... άνθρωπος είσαι. 

Να σε περιμένεις την επόμενη φορά.

Να σου δώσεις λίγο χρόνο.

 Και θα έρθει η στιγμή σου.

 Η μέρα που θα τα καταφέρεις.

Η δύναμη που θα νιώσεις εκείνη τη μέρα, θα σε "ταϊζει" για καιρό. 

Με αγάπη...

Ελένη Στεφάνου

©2020 Wonder Woman. All Rights Reserved. Designed By Magy Michail

Search